U Togu je gradonačelnik, utjecajni član vladajuće stranke, odlučio prisiliti svoje osoblje na cijepljenje protiv Covida-19, čak i ako to znači uskraćivanje plaće za mjesec travanj protivnicima cijepljenja. Kontroverzna odluka koja dovodi u pitanje dobrovoljnu prirodu cijepljenja. Sputnjik se u vezi s ovem temom konzultirao s vladinim glasnogovornikom.
U jednoj od općina glavnog grada Togoa Lomé, gradonačelnik je upravo donio vrlo začuđujuću odluku. Na čelu komune Aflao-Gakli, Félix Aboka također je utjecajni član stranke UNIR na vlasti u Togu. Odlučio je ne isplaćivati plaće onima iz osoblja njegovog gradskog vijeća koji odbijaju cijepljenje protiv Covida-19, dok se kampanja cijepljenja u zemlji odvija od 10. ožujka.
“Zahtijeva se da svi agenti gradskog vijeća Aflao Gakli (Zaljev 5) budu cijepljeni najkasnije 14. travnja 2021. Obrada plaća u travnju 2021. uvjetovana je predočenjem kopije kartice za cijepljenje odjelu za ljudske resurse i socijalnog djelovanja najkasnije do 14. travnja 2021. u 17.30 sati”, kao što je vidljivo na dopisu 12. travnja kojeg je konzultirao Sputnjik.
Djelatnik gradskog vijeća kojeg je Sputnjik kontaktirao izjavio je da su se „do sada neki podvrgli odluci gradonačelnika i cijepili se. Drugi oklijevaju”.
Gradonačelnik se bazirao u svojoj bilješci na javni zdravstveni zakon koji u članku 67. predviđa da “svaka osoba koja se bavi profesionalnom djelatnošću izlažući je rizicima od kontaminacije mora biti obvezno cijepljena”. Zaposlenici gradskog vijeća kao takvi nisu među prioritetnim socijalno-profesionalnim kategorijama za cijepljenje protiv Covida-19. Međutim, odluka gradonačelnika, kao upravnog tijela, omogućit će im cijepljenje izravnim odlaskom u zdravstvenu četvrt općine, bez ikakvog drugog oblika postupka.
Povući dopis
Ali ova je odluka izazvala reakciju javnog mnijenja, kako na društvenim mrežama, tako i unutar togoanskog civilnog društva.
Svećenik Edoh Komi, predsjednik Pokreta Martina Luthera Kinga, organizacije za ljudska prava u Togu koja sebe naziva “glasom bez glasa”, zahtijeva da se “ovaj dopis čisto i jednostavno povuče” riskirajući poduzimanje radnji protiv autoriteta ovog gradonačelnika.
„Uvođenje obveznog cijepljenja flagrantno je kršenje pojedinačnih prava i sloboda, a prije svega kršenje Međunarodnih zdravstvenih propisa. Umjesto da ugrožavamo populacije, moramo usvojiti metodologiju i učinkovit pristup kako bismo ih uvjerili u potrebu i korisnost ovog cijepljenja”, objašnjava za Sputnjik.
Togoanski protivnik Gerry Taama pozvao je gradonačelnika da se “malo smiri”.
Ovo nije prvi put da smo vidjeli takve odluke u upravi Togoa od početka kampanje cijepljenja protiv Covida u ovoj zapadnoafričkoj zemlji.
U dokumentu poslanom hotelskim strukturama u Lomeu od 2. travnja, ministar kulture i turizma Pierre Kossi Lamadokou zatražio je od upravitelja hotela da “cijepe cijelo svoje osoblje” i “da prepišu tehnički dopust do kraja pandemije bilo kojem zaposleniku koji odbija cijepljenje”.
Prije toga, drugi ministar, Ihou Wateba, zadužen za visoko obrazovanje, prijetio je uživo u programu na nacionalnoj televiziji Togoa o odgovoru protiv Covida-19 svima koji su odbili cijepljenje rekavši da će “ako odbiju, vlada naplatiti račun za medicinsku skrb [koju obično plaća država, napomena urednika], ukoliko bi se zarazili Covidom-19 ”.
“Vlada ne obavezuje” … za sada
Je li cijepljenje protiv Covida-19 na putu da postane obvezno u Togu? To je pitanje koje se neprestano pojavljuje na Internetu ili u togoanskim medijima, nakon ovih različitih odluka.
Doduše, u priopćenju za tisak od 7. travnja 2021. vlada Togoa odlučila je “proširiti ciljeve cijepljenja na socijalno-profesionalne kategorije poput učitelja, agenata ICAT-a (Institut za savjet i tehničku podršku), vozača motociklističkih taksija, pritvorenika i vozača vozila s četiri kotača“ koji imaju najmanje 20 godina.
Ali “dobrovoljni karakter cijepljenja ostaje i dalje aktualan”, uvjerava Sputnjik Prof. Akodah Ayéwouadan, ministar komunikacija i medija, glasnogovornik vlade Togoa.
“Vlada ne prisiljava građane na cijepljenje. Podrška jednih drugima je ono što se prioritetno zahtijeva. Međutim, zakonska obveza može se aktivirati u bilo kojem trenutku. Vlada će, nakon savjetovanja sa živim snagama nacije, presuditi o opravdanosti takve odluke”, dodao je prof. Akodah Ayéwouadan.
Što se tiče kontroverznih odluka ili deklaracija koje idu u smjeru ograničenja ili prijetnje, a koje su nedavno dospjele na naslove, glasnogovornik ministra togoanske vlade uvjeravao je Sputnjik da će “položaj vlade biti poznat brzo”.
Krećući u kampanju cijepljenja protiv Covida-19 na bazi cjepiva AstraZeneca, Togo teži prema kolektivnom imunitetu kojeg se nada postići prije kraja 2021. cijepljenjem najmanje 60 % stanovništva.
No, ova mala zapadnoafrička zemlja nije imuna, poput onoga što se događa u regiji (i drugdje), na fenomen negodovanja cijepljenja, koji Svjetska zdravstvena organizacija (WHO) 2019. smatra jednom od 10 vodećih prijetnji globalnom zdravlju. U subsaharskoj Africi negodovanje su potaknuli i komentari dvojice francuskih liječnika koji su u travnju 2020., tijekom programa emitiranog na kanalu LCI, predložili eksperimentiranje s cjepivom protiv Covida-19 u Africi.
7 komentara
Alo Šef!!
Ko igra prvu, krucijalnu ulogu u ovom procesu porekla patokratije, šizoidnosti ili
karakteropatije? … Hajde da prvo opišemo njihove uloge.
Tokom stabilnih vremena koja su prividno srećna, premda zasnovana na nepravdi nad
drugim pojedincima i nacijama, doktrinarni ljudi (Dogmatik: tvrdoglava osoba despotskih
i arogantnih stavova, koja insistira na teoriji, ne obraćajući pažnju na praktičnost i
celishodnost.)
veruju da su pronašli jednostavan način da daju krajnji oblik svetu. Takav istorijski
period uvek karakteriše istrošen psihološki pogled na svet, tako da šizoidno iščašen
psihološki pogled na svet ne štrči kao neobičan tokom ovakvih vremena i prihvaćen je kao
blago odstupanje. Ovakvi doktrinarni pojedinci po pravilu manifestuju prezir naspram
moralista koji propovedaju potrebu da ponovo pronađu izgubljene ljudske vrednosti i da
se razvije bogatiji, psihološki pogodniji pogled na svet.
Šizoidni karakteri streme tome da nametnu svoj koncept sveta drugim ljudima ili
socijalnim grupama, služeći se relativno kontrolisanim patološkim samoljubljem i
izuzetnom istrajnošću, proisteklom iz njihove izdržljive prirode. Oni su u određenom
trenutku sposobni da nadjačaju ličnost druge osobe, što prouzrokuje da se kod nje ispolji
nelogično ponašanje koje ne preza ni od čega. Oni mogu da proizvedu sličan uticaj nad
grupom ljudi kojoj su se pridružili. Oni su psihološki usamljenici, koji počinju da se sećaju bolje u nekoj ljudskoj organizaciji, u kojoj tada postaju fanatici neke ideologije,
religioznih predrasuda, materijalisti ili pristalice neke ideologije sa satanističkim
karakteristikama. Ako se njihove aktivnosti realizuju u direktnom kontaktu sa malom
socijalnom grupom, njihovi poznanici ih najčešće jednostavno smatraju ekscentričnim, što
omeđuje njihovu ponerogeničku ulogu. Ukoliko uspeju da sakriju svoju sopstvenu
osobnost iza pisane reči, njihov uticaj može otrovati um društva u širokim slojevima i za
duže vremena.
Tvrdnja da je Karl Marks najbolji primer za ovo je tačna utoliko što je on najbolje
poznata figura te vrste. Frostig (Peter Jacob Frostig, 1896-1959. Profesor na Univerzitetu
Kralja Kazimira u Lavovu, u Ukrajini; prim. urednika) psihijatar stare škole, je uključio
Engelsa i druge u kategoriju koju je nazvao „bradati šizoidni fanatici”. Čuveni spis,
pripisan „cionističkom mudrom čoveku” počinje tipičnom šizoidnom deklaracijom.
(Protokoli sionskih mudraca” – danas je poznato kao obmana protiv Jevreja. Međutim,
sadržaj „Protokola“ sigurno nisu „obmanjujuće ideje” budući da logična procena događaja
u SAD tokom više od 50 godina pruža dovoljno dokaza primene tih „Protokola“ da bi se
ostvarila današnja uprava. Svako ko želi da razume šta se događa u SAD samo treba da
pročita „Protokole” da bi razumeo da ih izvesna grupa pojedinaca uzima k srcu.
Dokument „Projekat za novo američko stoleće”, sastavljen od strane neo-konzervativaca,
čita se kao da je bio inspirisan „Protokolima”).
Devetnaesti vek, posebno njegova druga polovina, izgleda da je bio vreme izuzetne
aktivnosti dela šizoidnih pojedinaca, često, mada ne uvek, jevrejskog porekla. Uostalom
treba da se setimo da 97% Jevreja ne manifestuju ove anomalije, a da se one javljaju u
svim evropskim nacijama, iako manje rasprostranjene. Naše nasleđe iz tog perioda
uključuje sliku o svetu, naučnu tradiciju i legalne koncepte, začinjene bezvrednim
sastojcima šizoidnog shvatanja realnosti.
Humanisti su spremni da taj period i njegovo nasleđe shvate u kategorijama
karakterističnim za njihovu sopstvenu tradiciju. Oni tragaju za socijalnim, idejnim i
moralnim uzrocima za poznati fenomen. Ovakvo objašnjenje nikada ne može da obuhvati
celokupnu istinu, jer ignoriše biološki faktor koji učestvuje u genezi ovog fenomena.
Šizoidnost je najučestaliji faktor, mada ne jedini.
Nasuprot činjenici da spisi šizoidnih autora sadrže gore opisani deficit, ili čak
otvoreno formulisanu šizoidnu objavu koja u sebi nosi dovoljno opomena za specijaliste,
prosečan čitalac ih prihvata ne kao pogled na realnost iskrivljen ovom anomalijom, već
pre kao ideju koju treba posmatrati kao ozbiljno zasnovanu na određenim uverenjima i
razlozima. To je prva greška.
Pojednostavljeni idejni obrasci, lišeni psiholoških boja i zasnovani na lako dostupnim
podacima, imaju tendenciju da ispolje snažan uticaj na osobe koje su nedovoljno kritične,
stalno frustrirane zbog posledica loše socijalne prilagođenosti, kulturno zaostale ili koje i
same pokazuju neki psihloški nedostatak. Takvi spisi su posebno privlačni za histeroidno
društvo. Drugi koji čitaju ovakve spise će odmah biti isprovocirani na kritičnost,
zasnovanu na njihovom zdravom razumu, iako ni oni ne uviđaju osnovni razlog greške: da
ona proizilazi iz biološki devijantnog mozga.
Socijalna interpretacija ovakvih spisa se odbija o glavne ideje, rađajući razdor i
konflikt. Prva vrsta reakcija je averzija, zasnovana na odbijanju sadržaja dela zbog lične
motivacije, različitih uverenja ili moralnog gađenja. Ove reakcije sadrže komponente
moralne interpretacije patološkog fenomena.
Druga i treća vrsta reakcije se odnose na dva potpuno različita tipa percepcije među
onim osobama koje prihvataju sadržaj ovakvog dela: kritički-korektivan i patološki.
Kritički-korektivan stav zauzimaju ljudi čiji je osećaj za psihološku realnost normalan
i oni su skloni da usvoje vrednije elemente dela. U tom slučaju zanemaruju očigledne
greške i elemente šizoidnih nedostataka dopunjavaju idejama svog sopstvenog bogatijeg
pogleda na svet. To omogućava priliv senzitivnijih, odmerenih i kreativnijih interpretacija,
ali ne može biti kompletno oslobođeno uticaja gore opisanog deficita.
Patološku neobjektivnost pokazuju pojedinci sa sopstvenim psihološkim nedostacima:
različitim devijacijama, bilo urođenim, bilo stečenim, kao i mnogi ljudi koji podnose ličnu
nakaznost ili su pogođeni socijalnom nepravdom. Ovo objašnjava zašto je oblast dejstva
šira od kruga ocrtanog direktnom akcijom patološkog faktora. Patološko prihvatanje
šizoidnih spisa ili deklaracija od strane drugih devijantnih osoba brutalizuje autorov
koncept i promoviše ideje nasilnog i revolucionarnog karaktera.
Protok vremena i gorko iskustvo na žalost nije sprečilo da ovo karakteristično
pogrešno tumačenje, rođeno iz šizoidne kreativnosti devetnaestog veka, sa Marksovim
delom na čelu, privuče ljude i odvoji ih od zdravog razuma.
Makar i samo za potrebe gore pomenutog psihološkog eksperimenta, traženje
nekoliko stavova sa ovim karakterističnim nedostatkom u delu Karla Marksa je dobra
praksa za razvoj svesti o ovom patološkom faktoru. Ukoliko ovakvo istraživanje sprovodi
nekoliko ljudi sa različitim pogledima na svet, eksperiment će pokazati kako se jasna slika
realnosti može razoriti i biće lakše da se nađe zajednički jezik.
Šizoidija je odigrala ključnu ulogu kao jedan od faktora u genezi ovog zla, koje
ugrožava današnji svet. Praktikovanje psihoterapije nad tim svetom će zbog toga zahtevati
da se rezultati ovog zla eliminišu što je stručnije moguće.
Prvi istraživači – autor i njegove kolege – privučeni idejom objektivnog sagledavanja
ovog fenomena, u početku su propustili da uvide ulogu karakteropatske ličnosti u genezi
patokratije. Međutim, kada smo pokušali da rekonstruišemo ranu fazu ove žalosne geneze,
morali smo da uvidimo da karakteropati igraju značajnu ulogu u ovom procesu.
Iz prethodnog poglavlja već znamo kako se njihovi eksperimentalni i misaoni obrasci
učvršćuju u ljudskom duhu, podmuklo uništavajući njegov način rezonovanja i njegovu
sposobnost da upotrebi svoj zdrav razum. Ova uloga se pokazala ključnom jer njihove
aktivnosti kao fanatičkih lidera ili opčinitelja u različitim ideologijama otvaraju vrata
psihopatskim pojednicima i pogledu na svet koji žele da nametnu.
U ponerološkom procesu patokratskog fenomena karakteropatski pojedinci usvajaju
ideologije kreirane od strane doktrinarnih, često šizoidnih ljudi, preinačuju ih u aktivnu,
propagandnu formu i šire ih uz svoj karakterističan patološki egoizam i paranoidnu
netolerantnost za svaku filizofiju koja se razlikuje od njihove. To podstiče transformaciju
ove ideologije u njen patološki antipod. Zahvaljujući njihovim opčiniteljskim
aktivnostima, nešto što je imalo doktrinarni karakter i kružilo u brojno ograničenoj grupi
biva aktivirano na širem društvenom planu.
Ovaj proces takođe pokazuje tendenciju da se vremenom intenzivira; početne
aktivnosti preduzimaju ljudi sa blažim karakteropatskim odlikama, kojima lako polazi za
rukom da sakriju svoje zastranjivanje od drugih. Napredujući prema kraju ovog procesa
pojedinac sa frontalnom karakteropatijom i najvišim stepenom patološkog egoizma lako
može da preuzme vođstvo.
Dok god karakteropatske osobe igraju dominantnu ulogu unutar društvenog pokreta
inspirisanog ponerološkim procesom, ideologija, bilo doktrinarna u začetku ili naknadno
vulgarizovana i izopačena, zadržava i potpomaže svoju sadržinsku vezu sa originalnim
prototipom. Ta ideologija nastavlja da deluje na aktivnosti pokreta i za mnoge se održava
preko suštinske motivacije ostvarivanja pravde. U ovoj fazi ovakva unija ipak ne ide u
pravcu kriminalnih delovanja na masovnom nivou. Na ovom stepenu se ovakav pokret ili
unija još uvek u određenom obimu mogu definisati preko naziva njihove originalne
ideologije.
U međuvremenu nosioci drugih (većinom naslednih) patoloških faktora se uključuju u
ovaj već bolestan društveni pokret i nastavljaju proces krajnje transformacije sadržaja – i
ideoloških i ljudskih – ove unije na način da ona postaje patološka karikatura originalne
ideologije. Ovo je uslovljeno porastom uticaja psihopatotskih ličnosti različitih tipova, sa
posebnim naglašavanjem inspirativne uloge suštinske psihopatije.
Ovakva situacija konačno uzrokuje obračun velikog obima: sledbenici originalne
ideologije su gurnuti u stranu ili uklonjeni (ova grupa uključuje mnogo karakteropata,
posebno manje ili paranoidne vrste). Ideološka motivacija i dvoznačnost, koje stvaraju, se
koriste da sakriju aktuelne nove sadržaje fenomena. Od tog trenutka korišćenje ideološkog
naziva pokreta da bi se razumela njegova suština postaje ključ nesporazuma.
Psihopatske ličnosti se po pravilu drže podalje od organizacija koje karakteriše razum
i etička disciplina. Napokon, te organizacije su stvorene od strane tog drugog sveta normalnih ljudi, pa tako strane za njih. Oni preziru različite društvene ideologije,
istovremeno lako uviđajući sve njihove aktuelne slabosti. Kada unutar neke ljudske
zajednice započne proces njene ponerološke transformacije u njen karikaturalni antipod,
oni to uočavaju sa gotovo nepogrešivom senzitivnošću: stvoren je krug u kome mogu da
sakriju sve svoje nedostatke i psihološke različitosti i možda čak realizuju svoj
mladalački, utopijski san o svetu u kome poseduju moć, dok su svi ostali, „normalni ljudi”
nagnani u ropstvo. Oni tada počinju da infiltriraju ljudstvo u takav pokret; pretvarajući se
da su iskreni sledbenici, uloga koja za psihopate nije teška, budući da je njihova druga
priroda da se kriju iza maske normalnih ljudi.
Interes psihopata u takvom pokretu nije isključivo rezultat njihovog egoizma i
nedostatka moralnih skrupula. Ovi ljudi su u stvari bili ranjeni od strane prirode i društva.
(Ovde je važno obratiti pažnju da to na znači da su psihopate bile „emocionalno”
povređene, niti da je takva „rana“ doprinela takvom stanju bića. Pre, kako mi je autor
objasnio u privatnoj korespondenciji: „Za njih, vi ste najgori neprijatelj. Povređujete ih
veoma bolno. Za psihopate ustanovljavanje njihovog stvarnog stanja, skidanje njihove
maske, predstavlja kraj njihovom divljenju sebi. Vi ih ugrožavate uništavajući njihov tajni
svet i svodite na nulu njihove snove o vladanju i uvođenju (socijalnog sistema, u kome
mogu vladati i u kome će ih služiti). Ako je njihovo pravo stanje obelodanjeno, psihopate
se osećaju kao ranjena životinja.
„Delimično ste u pravu uviđajući izvesne sličnosti esencijalnih psihopata sa
(misaonim) procesima kao kod krokodila. Oni su u neku ruku mehanički. Ali da li su krivi
što su nasledili neki abnormalni gen i što je njihova suština drugačija nego kod većine
ljudske populacije? Ovakva osoba nije u stanju da oseća kao normalna osoba ili da
razume osobu koja se rukovodi normalnim instinktima. (Važno je) pokušati da se shvate
psihopate i imati određeno sažaljenje, (kao što bismo osećali sažaljenje za krokodila i
njegovo pravo da postoji u prirodi). Ograničavanje uloge patokrata u ponerogenezi,
posebno u tragedijama koje prouzrokuju žene, na taj način redukujući njihov broj, je
istinski zadatak.
„Razmislite takođe da u čitavom sklopu patoloških faktora, koji učestvuju u
ponerogenezi, sve vrste patokratije čine nešto manje od pola. Drugi patološki faktori, koji
najčešće nisu nasledni, čine drugi, veći deo. Staljin nije bio psihopata. On je bio slučaj
frontalnog karakteriopatije, izazvane oštećenjem frontalnog centra (10A&B), uzrokovane
bolešću od koje je bolovao kao novorođenče. To je proizvelo dramatično opasan karakter.
(primedba ured.).
Ideologija koja podrazumeva oslobađanje klase ili nacije od nepravde može im
izgledati prijateljska; na žalost ona rađa nerealističnu nadu da će i oni sami biti
oslobođeni. Patološka motivacija koja se javlja u nekoj zajednici u vreme kada na nju
počinje da deluje ponerološki proces im se čini poznatom i budi nadu. Oni se zbog toga
neprimetno infiltriraju u taj pokret, propovedajući revoluciju i rat protiv tog nepravednog
sveta, njima tako stranog. U početku vrše sporedne delatnosti u takvom pokretu i izvršavaju naređenja lidera,
pogotovo kada treba učiniti nešto što izaziva odvratnost u drugima.
(Ovde ne možemo a da ne pomislimo na Karla Rova, Dika Čenija i Donalda
Rumsfelda, protažiste filozofa Levi Štrausa.
„Kao i Platon, Štraus veruje da je najuzvišeniji politički ideal vladavina mudrih.
Međutim, vladavina mudrih je nedostižna u današnjem svetu. Sada, u skladu sa
konvencionalnom mudrošću Platon je to shvatio i založio se za vladavinu zakona. Ali
Štraus nije u potpunosti odobrio ovaj pristup. Niti je smatrao da je to bila istinska
Platonovo rešenje – on je istakao „noćno veće” da bi ilustrovao svoje mišljenje.
„Pravo Platonovo rešenje, kako ga je Štraus shvatio, je prikrivena vladavina mudrih.
Skrivane vladavina je omogućena ogromnom glupošću gospode. Što su lakoverniji i
ukoliko manje mogu nešto da primete, utoliko je lakše mudrima da manipulišu njima. (…)
„Za Štrausa kod vladavine mudrih nije reč o klasičnim konzervativnim vrednostima
kao što su to red, stabilnost, pravda, ili poštovanje autoriteta. Vladavina mudrih se
interpretira kao protivotrov protiv moderniteta. Modernitet je doba u kome trijumfuju
vulgarni ljudi. U tom dobu oni su blizu da ostvare sve ono što im srce želi – bogatstvo,
zadovoljstvo i beskonačnu zabavu. Ali dobijajući sto žele, oni nesvesno bivaju svedeni na
stoku.
Danas (1984 ) je takvo stanje stvari proizvedeno u Americi. I globalni domašaj američke
kulture preti da trivijalizuje život i da ga pretvori u zabavu. To je zastrašujući (…) spektar
za Štrausa.
Štraus je bio uveren da će liberalna ekonomija pretvoriti stvari u zabavu i uništiti
politiku. (…) Štraus je smatrao da čovekova humanost zavisi od njegove volje da
strmoglavce krene u bitku i smrt. Samo neprekidan rat može srušiti projekat modernitata
sa njegovim akcentom na samoodržanju i stvaranju konfora. Život ponovo može biti
politizovan i čovekova humanost obnovljena.
„Užasna vizija se perfektno slaže sa žudnjom i slavom za kojom neo-konzervativni
gospodini žude. Kombinacija religije i nacionalizma je eliksir preporučuje da se prirodan,
opušten, hedonističan čovek preobrati u usrdnog nacionalistu, spremnog da se bori i umre
za svog Boga i zemlju.
„Nikada nisam ni pomišljala, pišući svoju prvu knjigu o Štrausu da će beskrupulozna
elita koju je on oduševio, biti toliko blizu političkoj moći, niti da će zlokobna tiranija
mudrih ikada doći toliko blizu da se realizuje u političkom životu tako velike nacije kakve
su Sjedinjene Države. Ali strah je najveći prijatelj tiranije.” (Shadia Drury, profesor
političke teorije na Univerzitetu Regina u Saskečvanu). (prim.ured).
Njihovo očigledno zanesenjaštvo i cinizam izazivaju kritičnost kod razumnijih
članova, ali takođe ubiru poštovanje kod onih ekstremnije revolucionarnih. Oni na taj
način nalaze zaštitu među onim ljudima koji su ranije igrali ulogu u ponerizaciji pokreta i
uzvraćaju uslugu komplimetnima ili čineći im život lakšim. Uspinju se hijerarhijskim
lestvicama unutar organizacije, osvajaju uticaj i gotovo nevoljno vezuju sadržaje čitave
grupe za svoj sopstveni način doživljavanja realnosti i za ciljeve, proistekle iz njihove
devijantne prirode. Misteriozna bolest već besni unutar zajednice. Zagovornici originalne
ideologije se osećaju u sve većoj meri ograničeni silom koju ne razumeju; počinju da se
bore sa demonima i da čine greške.
Ukoliko ovakav pokret trijumfuje preko revolucionarnih mišljenja i u ime slobode,
dobrobiti ljudi i socijalne pravde, to donosi buduću transformaciju državnog sistema koji
na ovaj način biva kreiran u makrosocijalni patološki fenomen. U ovom sistemu običan
čovek je okrivljen što nije rođen kao psihopata i posmatra se kao ništavan osim za težak
rad, borbu i umiranje za odbranu državnog sistema, koji on niti može na zadovoljavajući
način da razume, niti da ga posmatra kao svoj.
Sve čvršća mreža psihopatskih i srodnih ličnosti postepeno počinje da ostvaruje
dominaciju, bacajući druge u zasenak. Karakteropatske ličnosti koje su igrale suštinsku
ulogu u ponerizaciji pokreta i pripremanju revolucije su takođe eliminisane. Pristalice
revolucionarne ideologije su beskrupulozno „gurnute u kontra-revolucionarnu poziciju”.
Oni su sada osuđeni iz „moralnih“ razloga u ime novih kriterijuma, čiju paramoralistički
smisao nisu u stanju da razumeju. Sada nastupa silovita negativna selekcija unutar
prvobitne grupe. Inspiraciona uloga esencijalne psihopatije je sada takođe utvrđena. To
ostaje karakteristično za čitavu budućnost ovog makrosocijalnog patološkog fenomena.
Uprkos ove transformacije patološki blok revolucionarnog pokreta ostaje u manjini:
činjenica koja se ne može promeniti propagandnim objavama o moralnoj većini, čvrsto
pripojenoj novoj, mnogo uzvišenijoj verziji te ideologije. Odbijena većina i snage koje su
naivno kreirale takvu snagu da bi počele sa njom, počinju da mobilišu blok protiv
psihopata, koje su prevladale. Psihopatski blok posmatra nemilosrdnu konfrontaciju sa
ovim snagama kao jedini put da se osigura dugoročni opstanak patološkog autoriteta. Na
ovaj način treba da sagledamo krvavi trijumf patološke manjine nad većinom u pokretu
kao prelaznu fazu tokom koje se zgrušavaju novi sadržaji ovog fenomena.
Čitav život zajednice, obuzete na ovaj način, biva podređen devijantnim
kriterijumima mišljenja i prožet njegovim specifičnim iskustvenim modelom, pogotovu
onim koji je opisan u poglavlju o esencijalnoj psihopatiji. Od tog trenutka korišćenje
naziva originalne ideologije za označavanje ovog fenomena je beznačajno i postaje
greška, čineći njegovo razumevanje još težim.
Prihvatiću naziv patokratije za sistem vladavine, stvoren na taj način što je mala
patološka manjina preuzela kontrolu nad zajednicom normalnih ljudi. Na ovaj način
izabrano ime pre svega naglašava bazični kvalitet makrosocijalnog psihopatološkog
fenomena i pravi razliku između njega i mnogih mogućih društvenih sistema, kojima
upravljaju normalni ljudi, običaji i zakon.
Pokušao sam da nađem ime koje će jasnije označiti psihopatološki, čak psihopatski
kvalitet ovakve vladavine, ali odustao sam zbog nekih uočenih fenomena (odnosi se na
naredni deo) i zbog nekih praktičnih razmišljanja (da bih izbegao produžavanje naziva).
Ovaj naziv na zadovoljavajući način ukazuje na osnovni kvalitet fenomena i istovremeno
naglašava da ideološka maska (ili neke druge ideologije, koja je skrivala sličan fenomen u
prošlosti) ne čini njegovu suštinu. Kada sam čuo da je meni nepoznat mađarski naučnik
već upotrebio taj naziv, moja odluka je postala konačna. Mislim da je taj naziv usaglašen
sa zahtevima semantike, mada nijedan postojeći termin ne može adekvatno da
okarakteriše ovako složen fenomen. Ubuduće ću za označavanje sistema u okviru koga
dominiraju veze normalnih ljudi koristiti „sistem normalnog čoveka”.
A.L.M.
poli.ponerologija
imaš dobar site agroklub.
Ti si očito slijepac koji ne vidi da je svaki kutak i dio zemaljske kugle jednako važan jer je agenda globalna.
Togo je jedna od država zapadne afrike, bivša francuska kolonija, koje su sve i sada pod utjecajem kabaline države Francuske. Ne treba se zanositi iluzijama: većina državnika afričkih džava su plaćeni bastardi kabale… Oni koji su nezavisni kao što je bio tanzanijski predsjednik, umiru iznenada.
Koliko znam, većina stanovništva Togoa su muslimani. Pa gdje su te hodže i imami? Zašto oni šute, zašto oni ne upozore stanovnike na ono što im se sprema.. Ta mantijaška banda, je svugdje ista, kao i kod nas naše popine.. Svi šute ili čak podržavaju planirani genocid
Budu ga pojeli i izabrali novog.
Zasto si zlocest? U Togo-u nema ljudozdera, zadnje su pojeli prosli tjedan.
“… “Vlada ne obavezuje” … za sada …”
Da neka “Vlada” stvarno i VLADA – ne bi ovog ni bilo…
medjutim, radi se o korumpiranoj stoki, koja iskljucivo radi za ove zlocinacke kamatare “filantrope” koji sebe nazivaju “medjunarodne financijske institucije“…
Zanimljivo je kada klasicni MS ljekar – izadje i stvarno POGLEDA stvarne podatke koje ovi “filantropski” zlocincki iz kompanija za “proizvodnju vakcina” – stvarno i predstavljaju…
https://rumble.com/vfnfc3-vaccine-companies-eua-data-vaccine-does-not-immunize-but-may-cause-mad-cow-.html
Dakle evo dr. Richard Fleming, koji je cak i totalni “vakser” – kada je pogledao na sajtovima ovih zlocinaca proizvodjaca tzv “vakcina” (sve u vlasnistvu “filantropa”) – jasno vidi podatke koji govore:
E sada, kada se pojavi recimo neinteligentna i zlocnacka protuva poput onog “neznanje” – koji ne samo da zagadjuje glupocom i “talibanstvom” – nego jos prijeti ljudima koji propituju idiotizam “epidemiologije i vakcina” – naprosto mi nije jasno:
U tome i jeste veliko iskusenje…
To je čisti zločin.